87
Berlijn
-13-Juni-‘44
Lieve P.M. en L.
Tot mij grote verbazing ontving ik
Zondag 11 Juni een brief van Paps van Dinsdag 7 Juni. Ik had me juist ingesteld
op een paar weken, desnoods maanden zonder bericht, en daar gaat me de post nog
sneller dan te voren! Ja, het is dan eindelijk losgebroken, het offensief in
het Westen. Voorlopig nog in Frankrijk, maar ik denk dat het strijdtoneel zich naar het Noorden zal verplaatsen, en dan
pas later naar het oosten. Ik denk echter dat het grote offensief pas zal komen,
als er een paar maanden met materiaal en troepen gesleept is over het Kanaal.
Maar, genoeg hierover, ik weet er even weinig van als jullie. Wel is het een
feit, dat ik me weer eens vergiste toen ik dacht dat er een rustpoos kwam wat
betreft de bommen op Berlijn. Drie nachten achter elkaar hebben ze ons weer
opgejaagd!
Het gewone leven gaat hier
natuurlijk op de normale manier verder. De eerste invasie opwinding is voorbij,
men is er al aan gewend dat daar nu ook een front is. De laatste weken is het
bar slecht weer geweest, maar het ziet er nu naar uit dat het weer omslaat.
Vanmorgen heb ik mijn zwembroekje ontvangen, net op tijd, ik hoop dat we aan
het eind van deze week weer zwemmen kunnen.
88
Het is erg prettig als je na
werktijd nog even in het water kunt springen. Nu het operaseizoen op een eind
loopt, hebben Jan de Boer en ik nog even willen profiteren en we zijn dus
Zaterdag naar de “Rosenkavalier” geweest (op de verjaardag van de componist R.
Strauss). Een prachtig stuk, je lacht je een ongeluk gewoonweg. En toch mooi,
wat de muziek betreft. Gisteren zijn we voor de verandering wéér naar de opera
geweest, en wel naar “Salome” van de zelfde componist. Een heel ander stuk, zo
hartstochtelijk dramatisch als ik nog nooit gezien heb. En luguber als Salome
het hoofd van Johannes de Doper ontvangt, daar ril je gewoon van. De muziek is
enorm illustratief. Tent slot zegt Herodes als hij naar Salome kijkt “Man töte
dieses Weib”, en je voelt het als een opluchting, als ze deze draak met
schilden bedekken. Deze opera heeft maar één toneel, één handeling.
Zo nu nog iets anders dan altijd
die opera’s. Jullie zullen het wel niet leuk vinden, al die verhalen die ik
over opera’s ophang. Zaterdag hebben Jan Egberts en ik en Hans v. Griffen (een
collega van Jan in Hertzbergen) hun verjaardag samen gevierd. Voor Jan was het
wel wat voorbarig, maar ach, ze wilden het nu samen vieren. Het was een echt
ouderwets feest, zoals we dat in Holland gewend waren.
89
Gelukkig was er niet zoveel drank
dat we er dronken van waren, maar wèl zoveel dat we beslist vrolijk gestemd
waren. Jan is werkelijk volkomen over zijn depressie heen, vooral door de
gebeurtenissen van de laatste week. Ja, de stemming is over het algemeen veel
veranderd, maar we zien wel in dat het een paar maanden zal duren voor we naar
huis zullen kunnen. Als het maar niet weer een winter hier zitten wordt, want
dan gaat het mis hoor.
Van Mams een briefkaart voor
Grand-père ontvangen. Wat ellendig van die To, het is wel erg hoor, dat
gesukkel, en dan weer maanden liggen. Ik zal haar gauw weer eens een brief
schrijven. Over die brief van de buurvrouw: ik zal erg voorzichtig zijn, en
eerst nog eens goed informeren hoe dat gaat met die post, want ik ben niet van
plan mijn vingers te branden, en dat doe je maar al te gauw in deze tijden.
Zouden er nog maatregelen tegen ons komen? Het is eigenlijk wel te verwachten,
maar niet te hopen!
Mijn derde kaart is al weer vol,
ik zal het geklets nog eens over lezen, en maar gauw naar de post brengen. Ik
hoop dat alles thuis goed blijft gaan, en dat ik spoedig daarvan getuige mag
zijn!
Veel liefs
Oswald
Geen opmerkingen:
Een reactie posten